2 - * ( « وَما كانَ لِمُؤْمِنٍ وَلا مُؤْمِنَةٍ إِذا قَضَى الله وَرَسُولُه أَمْراً أَنْ يَكُونَ لَهُمُ الْخِيَرَةُ مِنْ أَمْرِهِمْ » ) * « 1 » كار تأكيد توحيد در اين كتاب به آنجا مىرسد كه فلسفهء ارسال رسل و انزال كتب را در همين كلمه خلاصه مىكند و مىفرمايد : * ( ما أَرْسَلْنا مِنْ قَبْلِكَ مِنْ رَسُولٍ إِلَّا نُوحِي إِلَيْه أَنَّه لا إِله إِلَّا أَنَا فَاعْبُدُونِ « ) * « 2 » . آيا صراحت و اصرارى در « احدبينى » و « يكتاپرستى » بالاتر از اين تصوّر مىشود كه حتى پيغمبر خويشتن را در همهء رفتارها و گفتارها كنار بكشد و چنان تابع و تسليم وحى باشد كه وقتى ديگران تغيير و تبديل آيه اى را از او مىخواهند ، عين اين درخواست و پاسخ آن را درست به همان گونه كه به روى وحى گرديده و با همان لفظ « قل » كه فرود آمده است ، بر مردم بخواند كه : * ( وَإِذا تُتْلى عَلَيْهِمْ آياتُنا بَيِّناتٍ قالَ الَّذِينَ لا يَرْجُونَ لِقاءَنَا ائْتِ بِقُرْآنٍ غَيْرِ هذا أَوْ بَدِّلْه قُلْ ما يَكُونُ لِي أَنْ أُبَدِّلَه مِنْ تِلْقاءِ نَفْسِي إِنْ أَتَّبِعُ إِلَّا ما يُوحى إِلَيَّ إِنِّي أَخافُ إِنْ عَصَيْتُ رَبِّي عَذابَ يَوْمٍ عَظِيمٍ « 3 » * ( . قُلْ لَوْ شاءَ الله ما تَلَوْتُه عَلَيْكُمْ وَلا أَدْراكُمْ بِه فَقَدْ لَبِثْتُ فِيكُمْ عُمُراً مِنْ قَبْلِه أَ فَلا تَعْقِلُونَ « ) * « 4 » . حالا انصاف دهيد : « الهى » بودن « امامت » با همچو آئينى سازگارتر است يا اجماعى و استيلائى بودن آن كه بىتعصّب ، شباهت تامّى به بت پرستى دارد ، چه اين از سيم و زر تراشيدن و پس از آن پرستيدن است و آن به مهر و قهر و درهم و دينار رأى گرفتن و خريدن و بر كرسى نشاندن . و راستى را آيا رهبرى كه برگزيدهء خدا و مختار حق است و امامى كه همال و همانند پيغمبر مىباشد عزيزتر و

--> ( 1 ) - سورهء احزاب آيهء 36 : چون خدا و رسولش فرمانى دهند ، مرد و زن مؤمن را اختيارى در كارشان نخواهد بود . ( 2 ) - سورهء انبياء آيهء 25 : پيش از تو پيمبرى نفرستاديم مگر آنكه به وى وحى كرديم كه خدائى جز من نيست . پس مرا بپرستيد . ( 3 ) - آيه 15 سورهء يونس . ( 4 ) - آيه 16 سورهء يونس .